دانلود رمان واحد روبرویی

نام رمانواحد روبرویی

ژانر: عاشقانه – طنز و کل کلی

نویسنده:شیوا بادی

خلاصه رمان واحد روبرویی:

داستان درباره ى زندگی یه دخترو پسره..
دو نفر آدم عادى که زندگى اونهارو سر راه هم قرار میده..
دو نفر از دو دنیاى مختلف..
از دو شهر مختلف و با عقاید مختلف..
دونفر که تقدیر اونها با هم بودنه..
داستان از زبان هر دو نفر هست.. هم دختر و هم پسر..
دختر تنهاست و فقط خدا رو داره و پسر به ظاهر تنها نیست اما در باطن از همه تنها تره!
ببینیم تقدیر چطورى این دو نفرو سر راه هم قرار میده و چى میشه!

قسمتی از رمان واحد روبرویی :

امروزم مثل هر روز ..
باز کلاسم تموم شدو باید برگردم خونه..
خونه ای که هیچ کس توش منتظرم نیست ..فقط منم و تنهایی…..سال هاست تنها شدم..
همون موقع که اون فاجعه رخ داد..
همون سحری که منم مثل خیلی از بچه های شهرمون ، بی سرپرست شدم..
تازه موقعیت من بهتر بود …..از آب و گل در اومده بودم…دانشجو بودم….اونم دانشگاه دولتی تهران !
شایدم از بد شانسیم بود که مثل زهرای عزیزم ، تو شهر خودمون قبول نشدم ، تا منم مثل اونو خواهرو برادرمو بقیه ی هم کلاسی هام بمیرم ..
شاید بخت با من یار نبود که همراه پدرو مادرم نرفتم ..
موندمو تبعید دنیا شدم..
تبعید این دنیای مزخرف….بدون هیچ کس….حتی یک فامیل…فقط منم و خدای من !
خدای مهربونم که مصلحت دید من بمونمو زندگی کنم ….شاید تنهایی قسمتم بوده و از ازل تو برنامه ی زندگیم بوده..
وارد آپارتمان یا بهتر بگم ، برج ده طبقه ی اجاره ایم میشم..
از در لابی وارد میشمو به مش سلیمون سلام میکنم….با خوش رویی جوابمو میده ..
جلوی آسانسور می ایستم….باز تو طبقه ی هفتم مونده !
با نوک کفشم ، به زمین ضربه میزنم…صدای ملودی آسانسور شنیده میشه ….سرمو بلند میکنم….همزمان ، آسانسور توقف میکنه و درش باز میشه….دختر خوش پوش و زیبایی از درش بیرون میاد..
اونقدر زیبا هست که محو زیباییش بشمو یادم بره باید وارد آسانسور بشم….چشم های سبزشو به صورتم میدوزه و با لبخند پر عشوه ای نگاه ازم میگیره….هنوز نگاهم خیره به اون دختره….چرخیده و پشتش به منه….به مانتوی قرمز و شال و شلوار سفیدش نگاه میکنم..
خیلی خوش پوشه….چند قدم ازم دور شده … ولی هنوز ، بوی عطر خوبش به مشامم میرسه…بوی عطرش عالیه !
با لبخند چشمهامو میبندمو نفس عمیقی میکشم..
با شنیدن صدای در آسانسور که در حال بسته شدنه ، چشمهام باز میشه و به سرعت دستمو جلوی چشمی آسانسور میگیرم تا درش بسته نشه..
وارد آسانسور میشمو دکمه ی طبقه ی هفتمو میزنم ..
تو آینه ی آسانسور به خودم نگاه میکنم..
به چشم های قهوه ای خسته ام !
به صورت بی حالم !
به ابروهای پر و بهم ریخته ام !
به لباس های معمولی و ساده ام..
به کفش طبی قهوه ای رنگم !
همه ی اینها یادآور روز پر کارم بوده !
به طبقه ی هفتم میرسم….وارد سالنی میشم که متشکل از دوتا واحده !